عید مبعث مبارک باد

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد 

روزگاری بود میوه اش فتنه، خوراکش مردار

زندگی اش آلوده، سایه‌های ترس شانه‌های بردگان را می‌لرزاند.

تازیانه‌ی ستم، عاطفه را از چهره‌ها می‌سترد .

تاریکی، در اعماق تن انسان زوزه می‌کشید و دخترکان بی گناه‌، در خاک سرد، زنده به گور می‌شدند و در این هنگام بود که محمد (ص) بر چکاد کوه نور ایستاد و زمین در زیر پاهای او استوار گردید. صدایی شنید که می‌گفت :

اقراء

صدای کیست که می پیچد؟

صدای کیست که این گونه در پیراهن صخره ها می پیچد؟

صدای کیست که ستارگان را خیره کرده و ریسمانی از نگاهشان را به سمت صدا کشانده است؟

اقراء

صدای کیست که این گونه محمد صلی الله علیه و آله را مات خود کرده است؟!

صدای کیست که این گونه محمد صلی الله علیه و آله را... چرا محمد صلی الله علیه و آله ؟!

 اقرا باسم ربک الذی خلق

و صدا می‌پیچد، صدای سعادت انسان‌ها صدای برادری، صدای برابری، صدای کمال، صدای عشق. گوش صخره‌ها تیز می‌شود.دشت‌ها آغوش می‌شوند برای در بر کشیدن این صدا.

آه، کوه‌ها شانه‌های نحیفی هستند برای این رسالت. صخره‌ها گوش‌های شنیدن این صدا نیستند. جنگل‌ها پاهای رفتن با این کوله بار نیستند. جاده‌ها تحمل این راه دشوار را ندارند. پس کیست آن که جامع این همه باشد؟! کدام دل؟ کدام دست؟ کدام پا؟ کدام؟

به پاهای این مرد نگاه کنید؛ استوار استوار است.

چنان با سینه گشاده ایستاده که به یاد «اَلَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَک» می‌افتی.

در توان هیچ آفریده ای نیست.

این سینه حامل کتابی است که صاحب کتاب گفته «لَوْ اَنْزَلْنا هَذَا الْقُرانَ عَلی جَبَل لَرَأیْتَهُ خاشِعا مَتَصَدِّعا مِنْ خَشْیَةِ اللّه».

آری! توان کوه‌ها، این برنامه را، این کلمات را نمی‌تواند به دوش بکشد. این سختی از آن محمد صلی الله علیه و آله است. محمد صلی الله علیه و آله را برای این راه برگزیده‌اند. محمد سینه گشاده‌ی این کلمات است. پاهای محمد است که استواری خداوندی را برای این راه پرفراز و نشیب دارد.

«اقرا باسم ربک الذی خلق» کلمات، به سبکی نسیم، بر گوش‌های محمد می‌نشیند و او سرشار از شوقی عظیم، گوش جان می‌سپارد به کلمات دلنشین خدا. و آرام تکرار می کند آن چه را که شنیده است.

تکرار می کند ۲۳ سال عشق را.

تکرار می کند ۲۳ سال برادری را، ۲۳ سال سختی را، کار شکنی را، خون را شمشیر را.

تکرار می‌کند آن چه را که در گوشش طنین می‌اندازد. تکرار می کند.

و تکرار می‌کند «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک» را.

تکرار می‌شود آن چه را که محمد صلی الله علیه و آله پایه‌ریزی کرده بود. تکرار می‌شود با ۱۲ شانه تحمل، ۱۲ پای پر صلابت و ۱۲ سینه گشاده.

حالا می‌فهمیم چرا خدایش گفته :

 انا اعطیناک الکوثر