کدام کلام است که بتواند شکر تو را گوید؟ وقتی خداوند عالم شکر تو را در کنار سپاس خودش جای می دهد و می فرماید: «مرا و پدر و مادرتان را شکر گویید»، پس همیشه زبانم از سپاس تو قاصر خواهد بود و دلم در شکر تو خواهد تپید.

مادر، تو کتاب همیشه گشوده ایثاری. تو در مزرعه زندگی‌مان بذر سپیده و مهر می‌کاری. تو چون آسمان، زلالی و چون باران، بخشنده. مادر قامت تو قیامت عشق است. ای سرافرازترین سرو سایه گستر زندگی‌ام. در وصف تو، کلمات ناتوانند و واژگان محدود. ای خوب‌ترین، ای رئوف‌ترین سرچشمه مهربانی‌ها، ای ساکن کوی مهتاب، ای آب و آیینه و آفتاب، نام بلندت جاودان و کتاب وجودت به شیرازه امن و امان خداوندی استوار و تلاش بی شائبه‌ات در بارگاه الهی پذیرفته باد.

وبلاگ خانه زیست شناسی... فرا رسیدن روز ولادت حضرت زهرا (س) و روز مادر را به همه‌ی هموطنان گرامی، خصوصا تمام مادران این سرزمین تبریک می‌گوید

پناهی از آتش

 بیایید چشم دل بگشاییم و فاصله مان را تا بهشت کم کنیم. دریای مهر و محبّت در پای مادران جاری سازیم و بار هرچه غم که بر دل آنان است، به لبخندی، برداریم. آسمان دلشان را پر از نور امید سازیم و به کلامی ساده، امّا صمیمی سپاسشان گوییم که پیامبرمان حضرت محمّد(ص) می‌فرماید: «بوسیدن پیشانی مادر، پناهی از آتش جهنم است». و نیز می‌فرماید: «بزرگترین حقی که بر گردن یک فرد است، حق مادر اوست.» در ادامه، اهمیت احترام به مادر و بزرگداشت مقام او را در قران و سیره‌ی امامان و بزرگان دین بررسی می‌کنیم.

مادر در قران 

 در قران کریم در آیات فراوانی احترام به پدر و مادر سفارش شده است . در آیه‌ای خداوند می‌فرماید :

«انِ اشكُر لی و لِوالدیكَ» ، شكرگزار من و پدر و مادرت باش. 

در این آیه، سپاسگزاری از پدر و مادر، در کنار شکر گزاری از خدا قرار گرفته و خداوند به صورت فرمان اعلام می‏‌کند که قطعا باید این قدردانی (باقلب و زبان و عمل) انجام گیرد . در مورد دیگر خداوند این سپاسگزاری را چنین‏ تبیین نموده که درباره‌ی پدر و مادر چنین دعا کن:

«رب ارحم هما کما ربیانی ‏صغیرا» خدایا همان گونه که پدر و مادرم مرا در کوچکی (با مهر و محبت) تربیت ‏کردند، به آن‏ها مهربانی کن.»

در این آیه به مساله مربی بودن مادر، و رنج‌‏ها وزحمت‏‌های او در مورد تربیت فرزند اشاره شده که بسیار طاقت فرسا است. یادآوری‏ این مساله حس حق شناسی انسان را تحریک می‏‌کند، و وجدان نهفته او را بیدارمی‏‌سازد، که باید در این راستا از هرگونه غرور و غفلت پرهیز کند و به یاد دوران‏ کودکی و زحمت‏‌های سخت مادر بیفتد و با حق‏‌شناسی صحیح و همه جانبه‌ی خود، خشنودی‏ کامل مادر را تحصیل نماید.

امام سجاد (ع) در بیان حق شناسی انسان نسبت ‏به مادر چنین می‌‏فرماید: «حق مادر این است که بدانی تو را در جایی (رحم) نگه داشته و جا به جا نموده که هیچ کس دیگر را در آن جا نگه ندارد، از قلبش میوه‏ای به‏ تو خورانده که هیچ کس به دیگری نخوراند. و تمام جسم و جان خویش را با شادمانی ‏و طیب نفس، سپر جان ساخته و همه‌ی رنج‌‏ها و سختی‌‏ها را در دوران حمل برای حفظ جان‏ تو به جان خریده است، تا آن گاه که دست قدرت پروردگار، تو را از تنگنای رحم به‏ پهنه زمین آورده است، در این هنگام مادر خشنود بوده که خود گرسنه بماند و تو را سیر کند، خود برهنه باشد و تو را بپوشاند، خود تشنه بماند و تو را سیراب‏ نماید، خود، در آفتاب باشد و تو را در سایه نهد، سختی‌‏ها را بپذیرد و تو را باناز بپروراند، بیدار بماند و تو را به خواب نوشین کند، اندرون خود را ظرف وجود تو کرده، دامنش را آرامگاه، جانش را سپر بلای تو ساخته است، گرم و سرد جهان را به خاطر تو به جان خریده، بنابراین تو باید به همین اندازه از او سپاسگزاری و قدردانی کنی، ولی انجام چنین حق‌شناسی به قدری سنگین است که تو آن را، جز به یاری و توفیق‏ الهی، نمی‌‏توانی انجام دهی.»

پیامبر(ص) فرمود: دو کار است که خداوند در همین دنیا کیفر آن را به صاحبش می‏رساند و مجازات زودرس دارد ، اول، ظلم و تجاوز و دوم، آزردن پدر و مادر. همچنین آن حضرت‏ فرمود: سوگند به خداوندی که مرا به پیامبری برانگیخت، انس یک شب تو با مادر، از یک سال‏ جهاد در راه خدا بهتر است.

حضرت علی(ع) در این باره به نقل از پیامبر می‌فرماید: احترام بانوان را پاس نمی‌دارد، مگر كسی كه بزرگوار و كریم است و به ایشان اهانت نمی‌نماید مگر كسی كه پست و فرومایه است.  آن حضرت در جایی دیگر، مقام مادری را مورد تقدیس و ستایش قرار می‌دهدو می‌فرماید: اگر فرزند در حق مادر محبت كند، نمی‌تواند یك روز بارداری وی را جبران كند.

بزرگان دین و احترام به مادر

 حضرت آیت الله مرعشی نجفی(ره)

ایشان نهایت احترام را نسبت به پدر و مادر داشتند. هرگاه مادرش به او می‌گفت: پدر را بیدار كن، ایشان صورت خود را بر پای پدر می‌نهاد و هیچ گاه پدر را صدا نمی‌زد. این كار باعث خوشنودی پدرشده بود و از این تواضع فرزند به قدری راضی بود كه پیوسته او را دعا می نمود. ایشان بارها می فرمودند: از بركت دعای پدر و مادر بود كه من در زندگانی موفق شدم. 

حاج اسماعیل دولابی(ره)

ایشان همیشه در مورد پدر و مادر می‌فرمودند: پدر و مادرت را نگاه كن. نگاه كردن به جمال مادرت عبادت است. فرمان مادرت را ببر، ببین كه چه بر سر تو خواهد آمد. هرچه مادرتان سختگیر باشد، فرمانش را ببرید. اگر مادرت تند باشد، فرمان بردن ازاو اثرش بیشتر است.

ایمان مادر

شیخ مفید، عالم بزرگ شیعی و فقیه گران قدر عالم اسلام، شبی در خواب دید که حضرت فاطمه زهرا(س) با دو فرزندش حسن و حسین(ع) به نزد او آمده است و به او می‌گوید: «ای شیخ، آن دو را فقه بیاموز». فردا، در جلسه درس، هنوز در فکر خواب دیشب بود. زنی همراه دو فرزندش نزد او آمد و گفت: «ای شیخ آن دو را فقه بیاموز.» لبخندی از تحسین بر لب شیخ نشست.

آن زن، فاطمه مادر سید رضی و سید مرتضی بود؛ زنی بسیار پاکدامن و اهل عبادت. دو فرزندش سید رضی و سید مرتضی که بعدها از علمای بزرگ شیعه شدند، همواره از ایمان و خلوص مادرشان یاد می‌کردند تا جایی که سیدرضی، گردآورنده نهج‌البلاغه، می‌گوید: «اگر همه مادران به خوبی، پاکی و وظیفه شناسی او بودند، فرزندانشان به پدر نیازی نداشتند». این گفتار نشان دهنده نقش حساس مادر در پرورش مذهبی فرزندان است.

نیکی به مادر

مرد به امید نسیم بهشت، پنجره دل به سوی نیکی‌ها گشوده بود. راه را می‌دانست. به سوی پیامبر به راه افتاد. خدمت رسول خدا رسید. عرض ادب کرد و پرسید: به چه کسی نیکی کنم؟ عطر کلام پیامبر در روحش پیچید: «به مادرت.» انگار که آب خنکی بر خشکی روحش جاری شد. کلام پیامبر را شنید و دوباره پرسید: و دیگر به چه کسی؟ و باز هم شنید: «به مادرت.» سیراب نمی شد. دوباره پرسید: و بعد به چه کسی؟ و باز هم شنید: «به مادرت.» بار دیگر پرسید: و بعد با چه کسی؟ پیامبر فرمود: «سپس به پدرت.» مرد باز می‌گشت. روحش از زلال محبّت پیامبر سیراب بود و کلام پیامبر در قلبش می‌پیچید: «به مادرت، به مادرت، به مادرت.»

راز و نیاز مادری با خداوند

راز و نیاز با خدا از زبان دختر پیامبر که خلوص عبادتش مایه فخر خدا بود، حدیثی جان بخش است. دو متن کوتاه زیر ترجمه و برداشتی است از دعای بعد از نماز حضرت فاطمه زهرا(س):

زمزمه نیاز

پروردگارا، هرکه به طلب حاجتی به سوی مخلوقی رود و خود را برای آن آماده سازد، امید لطف و عطا و احسان دارد. مهربانا، اینک من به طلب حاجت از تو آماده شده ام و امید لطف و بخشش دارم. مهربان من، مرا از بخششت محروم مگردان ، که تو بر طالب حاجت دست رد نمی‌زنی و گنجینه عطایت از بخشش کاستی نمی گیرد.

به امید نزدیک شدن

الهی، به سوی تو آمده ام به امید نزدیک شدن به تو، نه به پشتوانه عملی صالح و نه به شفاعت مخلوقی جز پیامبرت و اهل بیت او. به سوی تو آمدم به امید عفو بی منتهای تو، که ویژه خطاکارانش گرداندی، آنان که همه عمر بر گناه پافشاری کردند و این بسیاری زمان گناه، جلوی عفو و بخشش تو را نگرفت. مولای من، بخشش و احسان، کار همیشگی توست، چنان که گناه عادت من است. پس به حق محمّد و دودمان پاکش، از گناه من در گذر که گناه بزرگ را کسی جز تو ای خدای بزرگ نمی‌بخشد.

در این رابطه بخوانید ....

با آنها به ملایمت رفتار کن